Pondok024

Eerder

 

Selecteer een datum: 

Pondok, 31 oktober 2015



In Memoriam Hedy Schäperkötter

Vandaag bereikte ons - de Indische en Molukse bezoekers en de aanwezige vrijwilligers op de Pondok - het droevige bericht dat Hedy Schäperkötter diezelfde ochtend is overleden.

 

Hedy Schäperkötter

 

Hedy is de grondlegger van Pondok: met passie, voortvarendheid en doorzettingsvermogen heeft zij met Pondok een hartverwarmende ontmoetingsplek gerealiseerd voor Indische en Molukse ouderen. Woorden schieten werkelijk tekort om te beschrijven wat dit initiatief voor onze bezoekers betekent.

Woorden schieten hier eveneens tekort om uit te leggen wat Hedy voor de bezoekers heeft betekend in het persoonlijk contact met elk van hen.

 

Er is een wijsheid waarin wordt beweerd dat het er minder toe doet hoeveel jaren je geleefd hebt, maar meer hoeveel je hebt geleefd in de jaren die je hebt gekregen. Hedy heeft beslist heel veel geleefd in de haar toebedeelde jaren, niettemin vinden wij die toebedeling wel erg aan de zuinige kant, gezien alle plannen die Hedy nog had om te uit voeren.

 

Wij danken Hedy voor wat zij voor elk van ons heeft betekent. Haar 'kindje', Pondok, zullen wij voortzetten in haar geest en in onze geest zullen wij Hedy laten voortleven.

 

 

Wij wensen Hans en alle familieleden veel sterkte om het verlies van Hedy te kunnen dragen.

 

 

"Ze is als een moeder voor ons allemaal"

door Josine Engels

 

Ongeveer een jaar geleden hadden we voor het eerst contact, via internet, over onze gezamenlijke passie voor Indische en Molukse ouderen en onze beider drive wat voor deze groepen te doen.

 

Vol passie vertelde ze over 'haar kindje': de Pondok in Malden, een tweewekelijkse dagopvang voor Indische en Molukse ouderen. Volgende maand bestaat deze twee jaar in huidige vorm en op deze locatie, de Kloosterhof in Malden. Hedy Schäperkötter was zo trots, wilde het graag laten zien en nodigde me uit om vooral langs te komen om te zien hoe het daar gaat, de sfeer te proeven, kennis te maken met haar, de vrijwilligers en de bezoekers.

 

Op 31 oktober 2015 kwam het er eindelijk van. Hedy en ik hadden nog een aantal keer contact gehad, ze had mijn bezoek aangekondigd maar wist niet zeker of ze er zelf bij kon zijn omdat ze ernstig ziek was. Na de warme ontvangst door de vrijwilligers en de bezoekers en een potje scrabble met een aantal, terwijl de anderen Tai Chi doen, schuiven we aan tafel voor een vers gekookte Indische maaltijd.

 

Ineens verandert er wat, hebben de vrijwilligers druk overleg met elkaar, waarna de ouderen rustig naar de andere zaal worden gebracht. Hier wordt, een twintigtal vaste bezoekers en de vrijwilligers bijeen, de vreselijke mededeling gebracht: Hedy is deze ochtend overleden.

 

 

Het nieuws slaat heel hard in, zowel bij de bezoekers als bij de vrijwilligers. Ze kennen Hedy allemaal al jaren, iedereen is gek op haar en heeft intens meegeleefd met haar ziekbed. Zelfs deze ochtend, rond het tijdstip van Hedy haar overlijden, hebben alle bezoekers een kaart geschreven om haar sterkte te wensen en te laten weten dat ze aan haar dachten. Iedereen is verdrietig en verslagen. Tegelijkertijd is er geen betere plek voor de ouderen en de vrijwilligers om dit afschuwelijke nieuws te horen; juist hier hebben ze elkaar om te steunen, te troosten en herinneringen op te halen. Dit wordt dan ook veel gezegd: "blijkbaar moet het zo zijn, zodat we het hier en nu met elkaar kunnen delen en we elkaar kunnen opvangen".

 

Dit is precies wat Hedy voor deze groep mensen wilde: een warm bad, een grote familie, een thuis, waar iedereen zichzelf kon zijn en lief en leed met elkaar kan delen. Zoals een van de ouderen het verwoord: "Hedy is als een moeder voor ons allemaal en haar geest is hier ook nu voelbaar aanwezig".

 

Het was zo mooi hoe alle ouderen en de vrijwilligers elkaar gisteren opvingen en samen de middag verder vorm gaven, ruimte gevend aan een lach en een traan, Hedy herdenkend.

 

Hedy zou niet anders hebben gewild. Ze zal, door velen, ontzettend worden gemist. Ze had nog heel veel plannen, wilde nog heel veel doen, juist voor deze vaak vergeten groep. Dit heeft helaas niet zo mogen zijn. Maar ze mag heel trots zijn op wat zij heeft doorgegeven en op wat zij zelf met een vaste groep net zo gepassioneerde, enthousiaste en gedreven vrijwilligers neer heeft gezet voor deze ouderen.

 

 

Hedy Schäperkötter

Stichting Business Brandal

5 november 2015

 

Wij ontvingen het droevige bericht dat Hedy Schäperkötter zaterdag 31 oktober 2015 is overleden.

 

Hedy is de grondlegger van Pondok 024: met passie, voortvarendheid en doorzettingsvermogen heeft zij met Pondok een hartverwarmende ontmoetingsplek gerealiseerd voor Indische en Molukse ouderen. Hedy heeft ons verleden jaar bij een Business Brandal meeting gevraagd om een bijeenkomst bij Pondok Malden te organiseren zodat we kennis konden maken met haar initiatief. Zelf zei zij, direct daarbij bescheiden, dat het wel haar initiatief was maar dat het uitvoeren van het “project” alleen maar kon omdat anderen haar daarbij ondersteunden.

 

Op 5 maart 2015 hebben we een prachtige avond gehad bij Pondok. Hedy kon er als initiatiefneemster op het laatste moment door haar ziekte echter niet bij zijn. Zij vond dat erg en verontschuldigde zich daarvoor. Het siert Hedy dat wat ze doet ook goed wilt doen. Ondanks dat we elkaar maar op een aantal korte momenten hebben gesproken en ontmoet was Hedy voor ons een van de ondernemende mensen die we graag bij Business Brandal willen hebben. Het mocht helaas niet zo zijn. Wij wensen Hans, alle familieleden en Pondokkers veel sterkte om het verlies van Hedy te kunnen dragen.

 

 

Bij het afscheid van Hedy

namens deelnemers en vrijwilligers van Pondok

5 november 2015

 

Afgelopen zaterdag was een Pondokdag. Op de ochtend noteerden veel deelnemers in een schrift een aan Hedy gewijde gedachte. Noch deelnemers noch vrijwilligers konden vermoeden dat Hedy ons diezelfde ochtend al was ontvallen. Het bericht van haar overlijden bereikte ons na afloop van de Indische maaltijd. Een bericht dat een immense schok teweegbracht.

 

Wat Hedy betekent voor de deelnemers van de Pondok blijkt uit hetgeen zij die ochtend hebben opgeschreven. Enkele reacties lees ik hier voor:

 

“Als ik aan Hedy denk, dan wil ik het liefst niet aan het heden denken. Mijn gedachten gaan liever uit naar de sterke, kordate Hedy, bruisend van energie en vol plannen, te veel om op te noemen. Als je weer een idee kreeg dat voor de ouderen iets kon betekenen, dan belde je mij op om samen op pad te gaan. Heel veel liefs en kusjes.”

 

“Als ik aan Hedy denk, dan voel ik je hand op mijn schouder en daar ben ik jou heel erg dankbaar voor. Dankzij dat gebaar heeft mijn leven mij veel meer kleur en gezelligheid gegeven. Dank je wel lieve Hedy.”

 

“Als ik aan Hedy denk, dan herinner ik mij de dag dat je bij mij op bezoek kwam. Dat vond ik heel fijn.”

 

“Als ik aan Hedy denk, dan denk ik aan de Pondok, aan alle gezellige dingen die we daar doen, veel lachen. Ik wens jou heel veel sterkte. Veel kusjes!!”

 

“Als ik aan Hedy denk, dan denk ik behalve aan de Pondok ook aan de Cypres. Dat was vanaf het begin al leuk met Hedy. Jammer dat je daar niet meer bij bent.”

 

“Als wij aan Hedy denken, dan zie wij een vrouw met een liefdevol hart, integer, op z’n tijd ook streng, maar rechtvaardig en altijd met oog en oor voor de ander. Wij genieten van jouw ZIJN.”

 

“Lieve Hedy, als ik naar de Pondok ga, dan denk ik aan jou. Jij hebt het opgezet met liefde en aandacht. Daarom komen wij heel graag naar de Pondok. Niet alleen liefde, maar ook de warmte die je ons geeft, is voor ons veel waard. Lieverd, ik wens je heel veel sterkte.”

 

“Als ik aan Hedy denk, dan kijk ik met respect en bewondering naar de manier waarop je doorzet en in de groep aanwezig bent. Hedy, houdt het vooral vol en weet dat we allemaal van je houden. Nog meer woorden schieten tekort. Heel veel liefs van mij.”

 

Uit deze reacties blijkt wel dat Hedy als grondlegger van Pondok – het particuliere vervolg op de eerder door haar opgerichte institutionele dagopvang voor Indische en Molukse ouderen – iets tot stand heeft gebracht dat van grote waarde is. Hedy noemde Pondok ‘haar kindje’. De vrijwilligers van Pondok zullen zich met hart en ziel blijven inzetten om Hedy’s kindje in haar geest te verzorgen.

 

Er is een wijsheid die stelt dat het er minder toe doet hoeveel jaren je geleefd hebt, maar meer hoeveel je hebt geleefd in de jaren die je hebt gekregen. Hedy heeft beslist heel veel geleefd in de haar toebedeelde jaren. Niettemin is die toebedeling wel erg karig, gezien alle ideeën die Hedy nog wilde uitvoeren. Het zijn bovendien mensen zoals Hedy, waaraan de wereld toch al een groot tekort heeft.

 

Namens alle deelnemers en vijwilligers bedanken wij Hedy voor haar liefde, warmte, aandacht, passie en inzet. Wij wensen Hans, familie en vrienden veel kracht toe om het verlies van Hedy te dragen.

 

Hedy, selamat jalan!